Soms moet je van ver komen…

Ik neem je graag terug mee in de tijd.  Mijn tijd. Zo’n 15 jaar en 20 kilo geleden was ik als adolescent totaal niet bezig met gezondheid en beweging. Lichamelijke opvoeding, zoals dat vak op de middelbare school heette, was een ware kwelling voor mij. Op de één of andere manier had ik vanaf mijn vroege jeugd een bepaalde afkeer ontwikkeld voor sport, reden waarom ik begin jaren negentig – wanneer de rest van de klas gymnastiek had – elke dinsdagochtend in de schoolkantine naar de niet altijd even zuivere klanken uit mijn walkman zat te luisteren. En wanneer ik niet aan het luisteren was, was ik bezig om met mijn platgekauwde potlood het vastgelopen cassettebandje terug te draaien…

Wat een nostalgie, heerlijk! Naast de gokautomaten van Mars en Coca Cola – het was immers elke keer weer een gok of het blikje of de reep daadwerkelijk in het bakje viel – komen nog meer zoete herinneringen bij me naar boven. Drie ochtenden per week bezocht de plaatselijke banketbakker de dependance-vestiging van het Willem de Zwijgercollege in Alblasserdam. Ik was daar op zijn zachtst gezegd niet de populairste, zodat ik maar al te graag troost zocht (en vond) in mierzoete tompoucen en roombroodjes. In die tijd was ik hard op weg om insulineresistent te worden. En dat terwijl ik toen nog niet eens wist wat ik wilde worden.

De dependance sloot haar deuren, waardoor ik moest verhuizen naar het Willem de Zwijgercollege in Papendrecht. Het enige gezonde dat ik deed was fietsen. Ik fietste elke dag 15 km enkele reis, door weer en wind. Mijn buurjongen  met wie ik regelmatig optrok, kreeg in de wintermaanden een busabonnement. Ik een sjaal en een paar warme handschoenen. De hoeveelheid koolhydraten die ik tot mij nam, waren er meer dan ik kwijt kon (fietsen). Ik werd dikker en dikker. Cola was mijn vaste drankje in de lunchpauze. Mijn moeder vermoedde helemaal niets: elke dag kwam mijn broodtrommel leeg terug. En ook mijn appel zat niet meer in mijn leren schooltas. Ja het waren mooie tijden, die fietstochten door de polder met sloten vol eenden….

Eendjes

Deze jongen werd nog ongelukkiger en nog dikker. Ik ging daardoor ook vreemde en nogal irrationele keuzes maken voor de toekomst. Omdat er leuke meiden in mijn MBO schakelklas ICT/Juridisch medewerker zaten, koos ik de richting waar mijn hormonen mij heen stuurden. En ook daarmee kwam ik bedrogen uit. Niemand vond mij aantrekkelijk, leuk, spannend of opgewonden. Op zich was dat ook niet gek. Ik straalde totaal geen levenslust uit en had eigenlijk nooit iets te vertellen. Ik keerde in mezelf en raakte in een depressie die jarenlang duurde. Troost vond ik in mijn muzikale helden en … in eten.

Een enorme ontevredenheid met mezelf groeide en zo werden wij thuis verwelkomd met de geboorte van een gezinsconflict. Ik werd enorm agressief door die innerlijke en uiterlijke ontevredenheid, waardoor ik thuis onhandelbaar werd. Ik stopte met mijn MBO-opleiding (de toen zo leuke medestudentes werden toch uitgehuwelijkt) en besloot om fulltime bij McDonald’s te werken. Ironisch genoeg bleek dat mijn leerschool te zijn.

Erwin Mc

Het fulltime werken beviel mij wel. Voor zo’n magere 11,00 gulden per uur verdiende ik als chef du Big Mac mijn brood. De fiscale maatregelen waren in die tijd voor de franchisenemer dusdanig gunstig, dat het personeel van McDonald’s Alblasserdam één keer per dag gratis mochten eten en buiten de werkuren een mooie personeelskorting kreeg. Naast mijn toen al volle emotionele rugzak kreeg ik er om die reden ook nog een obesitas bij. Fietsen hoefde ik niet meer, want ik had genoeg geld bij elkaar gespaard om een mooie brommer te kopen. Het was een mooie stoere zwarte Tomos, die het gewicht van inmiddels 95 kg door weer en wind moest voortstuwen. Ik was toen 19 jaar.  De onvrede met mezelf en mijn lichaam bestonden echter nog altijd. Ik was een zeer verlegen jongetje geworden. Bij McDonald’s kon ik mezelf prima verschuilen in de keuken, zo achter de grillplaten met een schort ervoor. De broeken waren van het type stretch en geloof me, dat deden ze ook!

Mijn functioneringsgesprek bij McDonald’s was een belangrijk keerpunt. “Erwin, wij vinden dat het tijd wordt dat jij achter de kassa gaat staan”, hoor ik Dick nog tegen dikke ik zeggen. Ik vond mezelf niet bepaald het boegbeeld van deze poldervestiging van McDonald’s. Representatief was ik niet. Sterker nog, ik zou bij mezelf in die tijd nooit een menu hebben gekocht.

Even zonder zelfspot toe te passen: ik was in die tijd niet ver verwijderd van de diagnose straatvrees. Wanneer we een personeelsfeest hadden, was ik dagen van tevoren nerveus en als ik dan na dagen tobben had besloten (lees: was overgehaald) om te gaan wilde ik halverwege rechtsomkeert maken. Zonder dat ik het door had, was ik in een sociaal isolement geraakt. Ik had op leuke collega’s bij McDonalds na helemaal niemand.

Na dat functioneringsgesprek maakte ik grote sprongen vooruit. Tenminste, dat dacht ik. In plaats van mezelf te ‘overvoeden’, raakte ik door mezelf uit te hongeren ernstig ondervoed (zie onderstaande foto). Deze extreme methode werkte wel. Ik viel snel af. Maar ik viel ook een keer flink uit. Ik weet nog goed dat ik thuis onwel werd van een – naar nu blijkt – opgebouwd tekort aan voedingsstoffen. Mijn lichaam trok dat niet.

Erwin skinny

 Na dit voorval ging ik ‘normaal’ eten. Althans, volgens de principes van de schijf van vijf. Wanneer mijn ouders op zaterdag (patat-dag) friet aten, at ik 2 jaar lang consequent een boterham met  filet american en uitjes en dronk een glas melk. Ik had toen al een besluit genomen: ik wil nooit en nooit en nooit meer zo dik worden, dat ik het leven niet meer zie zitten. Dat besluit resulteerde in een passie voor hardlopen. Ik liep per dag afstanden van ongeveer 10 km ’s-ochtends en 15 km ’s-avonds. Wat voelde ik me daar goed bij.

Ik krabbelde zienderogen op en at de jaren daarna – tot en met de eerste twee jaren van ons huwelijk – nog altijd volgens de schijf van vijf. Jojo-en deed ik nog wel, maar ik ben (naar mijn weten) nooit meer zo dik ongelukkig geweest. In 2010 volgde weer een belangrijk keerpunt in mijn leven. We waren net terug van vakantie toen mijn buurvrouw mij in de voortuin aansprak met de vraag hoe het met me ging. Ik was weer net een week aan het werk, maar was bekaf. Ik begreep er niets van, ik sportte toch regelmatig?

Tijdens vakantie weer dik

Toen ze mij vervolgens vertelde dat zowel gewicht als energie voor 75% met voeding te maken had, reageerde ik verbaasd. Om die verbazing te sussen kreeg ik een stapel dvd’s mee van een bekende gezondheidsgoeroe. In de zomer van 2010 gooide ik mijn voedingspatroon (en dat van Jenaida) radicaal om. Ik viel binnen een paar maanden 13 kg af (zonder te sporten) en voelde me weer energieker.

Om het proces te versnellen, meenden wij er goed aan te doen door een Amerikaans fitness-programma te volgen. Ik zal geen namen noemen, maar het was P90X. Voor mij was het D90X. En de D stond voor demotivatie, maar liefst 90 keer!.  Een hyperactieve en iets te charismatische dertiger, die op ritmische wijze allerlei krachttermen en oerkreten slaakte. Nee, dat was niets voor mij. Ik hield het voorlopig bij voeding. Totdat in 2011 na twee ontzettend leuke workshops de kettelbell in onze lifestyle werd geïntroduceerd. Als het ding niet zo zwaar was, zou ik hem met een spijker aan de muur hangen. Die kogel verdient een ereplek in huis, want door regelmatig oefenen ben ik nog nooit zoveel vet kwijtgeraakt. Huidplooimetingen in 2012 en 2013 wezen dit uit!

Dit laatste keerpunt (van de buurvrouw) was het begin van een proces dat Jenaida uiteindelijk heeft doen besluiten haar praktijk voor lifestyle geneeskunde, Inside Out Health, op te richten en daar helemaal voor te gaan. Door haar permanente educatie, tientallen consulten en observaties van de maatschappij leren we elke dag steeds meer over voeding en beweging, maar ook over commerciële belangen die gemoeid zijn met onze voeding en reguliere zorg. We vinden het niet alleen ontzettend leuk om deze kennis toe te passen in onze lifestyle, maar zien het ook als onze missie om die met iedereen te delen.

Wel nu: ik heb aan den lijve ondervonden wat slechte voeding, en met name een overdaad aan suikers, met je geestelijke en lichamelijke gesteldheid kunnen doen. Maar in het diepe heb ik een innerlijke kracht gevonden, die me heeft doen besluiten om ZELF het tij te keren. En die innerlijke kracht zit in ieder mens!

Wie je bent, wat je doet of hoe oud je ook bent, het is nooit te laat om je voedingspatroon of complete lifestyle om te gooien. Maar soms moet je van héél ver komen, misschien wel net zo ver als ik. Laat deze blog je bemoedigen. Er zijn genoeg excuses, maar er is maar één weg terug! 

Erwin - opening Grote Rivierenloop

 The road is long

There are mountains in our way

But we climb a step everyday

Ik heb me aangemeld als Mister Natural voor de Miss Natural Awards 2013. Als je vindt dat ik een echte Mister Natural ben, kun je hier op me stemmen. Bedankt!

20 Comments

  • Tim Zwekars

    28 maart 2013

    Mooi verhaal Erwin van Wijk!

  • Tim Zwekars

    28 maart 2013

    Mooi verhaal Erwin van Wijk!

  • Cees Metselaar

    28 maart 2013

    Bewondering!

    • Erwin van Wijk

      28 maart 2013

      Heel leuk om dit compliment van jou te ontvangen Cees! Bedankt!

  • Arjan van Herk

    29 maart 2013

    Respect!

  • Arjan Ouwerkerk

    29 maart 2013

    Mooi verhaal Erwin, onwijs veel respect voor je!!

    • Erwin van Wijk

      29 maart 2013

      Dankjewel Arjan Ouwerkerk. dat respect is me veel waard!

  • Monique Klomp

    29 maart 2013

    phoe hé mooi verteld erwin.knap hoor!!! veel respect en hoop dat jullie een hoop mensen kunnen helpen

    • Erwin van Wijk

      29 maart 2013

      Wat een mooi compliment Monique Klomp! Het is een ontzettend dankbare taak om mensen op die manier te kunnen helpen. Het "cadeau" wat ik heb gekregen geef ik graag door 🙂

    • Monique Klomp

      3 april 2013

      hey erwin hoe werkt het presies?

      • Erwin

        4 april 2013

        Heb je de 2 gratis e-books al gedownload?

  • Marielle van Wijk

    30 maart 2013

    echt een mooi verhaal, goed dat je dit allemaal wil vertellen

    • Erwin van Wijk

      30 maart 2013

      Thanks! Ik hoop dat ik er mensen ook mee kan helpen

  • mirjam

    1 april 2013

    Goed gedaan! (En leuk geschreven) Ben blij voor je dat het nu zo te lezen goed met je gaat!

    • Erwin van Wijk

      1 april 2013

      Dankjewel Mirjam! Alleen heb ik nog moeite met doseren en kauwen…ook al eet ik gezond ik prop mn darmen af en toe nog iets te vol…

  • Hellen Peeters

    3 april 2013

    Helemaal super.
    Ik wil zelf ook met deze levensstijl gaan starten.

    • Erwin van Wijk

      3 april 2013

      Leuk dat dit je heeft kunnen inspireren. Mocht je een goede kickstart nodig hebben, dan staan we voor je klaar.

  • Nathan

    1 augustus 2013

    wauw! touching!

    dat was echt geweldig om te lezen, echt respect Erwin!

    be in touch!